Gert Hermans is jurybegeleider van het project Behind The Scenes. Hij blogt dagelijks over het reilen en zeilen van de gevangenenjury in de gevangenis van Merksplas.
Een lange dag en ik sta er alleen voor; Sarah kan er vandaag niet bij zijn. Verontwaardigd bijt ik op m’n lip wanneer één van de juryleden suggereert dat ze een snipperdag genomen heeft om van de zon te genieten. Jazeker, het zonnetje schijnt heerlijk, maar ik breng met plezier m’n zondag achter tralies door en ik weet zeker dat Sarah daar net zo over dacht.
De avond begint in een zwaarmoedige stemming. Sarah en ik hebben zonet het gevangeniskerkhof bezocht, een plek die me nauw aan het hart ligt: naamloze witte kruisjes in het bos, in de schaduw van een groot Christusbeeld. Enkel een serienummer en op de recente graven een geboorte- en sterfdatum. Hier en daar een verdorde bloemenkrans. Bij één graf werd later een zerkje gezet dat nu schots en scheef ligt. Er staan enkel initialen op: T. v. E. De man heeft de schaamte naamloos meegekregen in z’n graf. De jongste jaren is de plek in onbruik geraakt. Nu wordt ze opgeknapt in het kader van het ‘funeraire erfgoed’. Wanneer ik m’n auto parkeer bij de gevangenis hoor ik een klagend gekrijs. Het duurt even voor ik de herkomst ontdek: twee ganzen trekken een streep door de lucht boven de binnenkoer.
De gevangenis is geen plek voor optimisten. Zij lopen hier met hun hoofd tegen de muur. Maar vanavond durf ik met grote stelligheid en vol optimisme beweren: in 5 jaar Behind the Scènes heb ik nog nooit zo’n avond gehad! Alle puzzelstukken vielen op hun plaats en halverwege ons project heb ik het gevoel dat we onze doelstellingen – zowel cinefiele als sociale – heel dicht benaderd hebben. Ik voel me de koning te rijk!
De crew is volop aan de slag gegaan met hun persoonlijke portretjes. Vandaag was Bart aan de beurt, morgen zullen ze Baro filmen in de bibliotheek. Door hun reportages krijgen zij veel meer te zien van de gevangenis dan ik ooit gezien heb. Van de inkomhal tot het hospitaal, waar ons filmzaaltje ligt… dat is mijn vertrouwd terrein.
Vannacht heb ik m’n speech gerepeteerd die ik vandaag wil geven om exploten zoals gisteren af te blokken: geen klaagzangen meer, geen therapeutisch gedoe over hun armzalige lot. Ik wil focussen op het positieve: hun mening die het waard is om gehoord te worden. De rode draad van m’n betoog zit haarfijn in m’n hoofd. Het komt er vanavond niet precies uit zoals gehoopt. Het klinkt een beetje zoals “beminde parochianen”.
Bart werkt op het hospitaal, waar hij tafels afruimt, bedden verschoont en mensen verzorgt. Vandaag komt hij vroeg, zodat ik hem kan aanspreken over zijn blog. Ik wil geen verplichting scheppen maar apprecieer zijn schrijfwerk enorm. Bart zit hier nog maar pas en hoopt ook snel weer weg te zijn. Hij vertelt over zijn verleden als koerier bij een grote tv-maatschappij en over één van zijn grote problemen hier: zijn haar gefatsoeneerd houden.
Pagina 1 van 2
 |
 |
 |
 |