Jef Van Eyck is projectcoördinator van Turnhout 2012. Hij is een trouw lid van de algemene vergadering van Open Doek. Jef zal tijdens het festival bloggen over zijn ervaringen in de cinemazaal, maar ook in het festivalcafé.
Met También la LLuvia en The Bang Bang club heb ik afgelopen dagen twee sterke films gezien die allebei focussen op een prangend maatschappelijk probleem. Films die een verhaal vertellen over onderdrukking, volksprotest en grimmige conflicten. Films die een documentaire inslag hebben maar aan de hand van de persoonlijke belevenissen van de centrale figuren de kijkers emotioneel betrekken bij de gebeurtenissen. Kortom, films die er toe doen.
Woensdagavond 4 mei: het avondmaal in recordtempo naar binnengespeeld, fris hemdje aan, scheutje aftershave er tegen aan en op weg naar een nieuwe film. Terwijl we ons door de Aktan Arym Kubat dreef spoedden, de Turnhoutse straat waar de gelijknamige regisseur in de lantaarnpalen hangt, passeerden we een geblokt, stevig stappend mannetje. Dat bleek, ongelooflijk maar waar Aktam Arym zelf te zijn. Verrast keek ik omhoog…was hij uit zijn paal gedonderd?
Venus Noire is een belangrijke film. Regisseur Abdellatif Kechiche verplicht je om bijna drie uur lang getuige te zijn van hoe Saartjie Baartman, een Zuid-Afrikaans KhoiKhoivrouw, haar leven lang werd misbruikt als 'menselijke attractie'. In het negentiende eeuwse Europa was anders zijn een attractie, een reden om opgevoerd te worden op kermissen, als circusact of als seksistisch lustobject. Of dat vandaag dan zo anders is, is nog maar zeer de vraag.
Zondag zag ik twee knappe films: Hermano en Incendies. Beide films zinderden nog uren na en de verschillende hoofdrolspelers passeerden vannacht , in willekeurige volgorde en in mekaars decor, meermaals de revue.
There will be blood (2007) is die schitterende film waarmee Daniel Day Lewis definitief zijn plaats in de filmgeschiedenis opeiste. Het had evenwel ook het thema kunnen zijn van mijn eerste echte filmdag tijdens dit Open Doek festival.
Om 20 u, veel vroeger is een mens niet toonbaar na de openingsnacht van Open Doek, trokken we naar Tropa de Elite 2. Zowaar een vervolg op een eerder getoonde Open Doek film en dat is op zich al erg uitzonderlijk. Maar evengoed een vervolg op de harde Braziliaanse films over drugsbendes, favela oorlogen, politiegeweld, … (cfr Cidade de Deus, Radio Favela, Tropa de elite 1,…). Opnieuw een film die als een mokerslag 'wright into your face' aankomt. Brutaal geweld, rondspattend bloed, machtsgeile en corrupte flikken. De film mag dan bij aanvang al vermelden dat het om een fictief verhaal gaat, regisseur José Padilha spaart zijn kritiek niet op de Braziliaanse samenleving en meer bepaald op de relatie tussen criminelen, politie en politici in Rio de Janeiro. Het ene moment doet hij dat subtiel, op andere momenten rechttoe rechtaan.
Opnieuw speelt de opwindende en harde grootstedelijke Braziliaanse muziek een belangrijke rol in deze film. Meer nog, Seu Jorge, één van Brazilië's absolute topzangers vertolkt een belangrijke rol in de film. Met name die van de brutale topgangster Beirada die een gevangenisopstand leidt. Zonder details te verklappen, in zijn scenes spat het bloed haast letterlijk van het scherm (en zeggen dat die mens zo'n schoon liedjes kan zingen: google of youtube zelf maar eens).
Dat rondspattend bloed sluit naadloos aan bij onze 2° film van de dag: 13 Assassins. Voor mijn part een erg dunne verhaallijn die, voor liefhebbers van het genre, meesterlijk is uitgewerkt tot een spannende historische actiefilm . Een verhaallijn met 'ne goeie' en 'ne kaaie' die we ook kennen van strips (de Rode Ridder), westerns (The Magnificent Seven) en sprookjes (Koning Artur en zijn ridders van de Ronde Tafel): een gewelddadige heerser kwelt zijn onderdanen en een goede ridder trekt daartegen ten strijde. Hij verzamelt in functie daarvan 11 dappere zwaardkunstenaars en één knotsgekke bosmens (meteen goed voor het nodige vleugje humor dat elke goede film net dat beetje meer geeft). Meer verhaal is er niet.
Maar de ellende van de slachtoffers wordt breed uitgesmeerd zodat je zelf ook boos en verontwaardigd wordt. De decors zijn mystiek en sfeervol, de gevechten adembenemend. De ultieme vechtscène duurt 45 minuten…waar kan je daarvoor, uitgezonderd op parkings van sommige dancings, nog terecht ! Een wirwar van Japanse oerkreten, door de lucht klievende zwaarden, rondvliegende ledematen, bloed, slijk en snot… Je ogen kunnen zoveel spektakel amper volgen.
Maar er zijn ook hele mooie, pure martial arts technieken en stijloefeningen (kata's) te bewonderen. In die zin is de film een ode aan de katana, het lange Japans samoeraizwaard. Regisseur Takashi Miike moet ongetwijfeld een groot bewonderaar zijn van Iaido en Kobudo, Japanse zwaardgevechtsdisciplines.
Kortom, ruim twee uur heerlijk amusement.
Ook erg van genoten: de tentoonstelling 'Swahili, the people of the coast'. Die bundelt een twintigtal grote (maar vooral mooie) zwartwit foto's die de jonge Turnhoutse fotografe Griet Hendrickx afgelopen jaren trok aan de 'Swahili Coast', de Oost Afrikaanse kust. Deze krachtige foto's tonen het leven van mannen en vrouwen in o.a. Zanzibar (Tanzania) en Mombassa (Kenia): vissers, kinderen, oude vrouwen, een koranschool,… Doe je zelf een plezier en loop voor of na je film even binnen in het festivalcafé en trek er 10 minuten uit voor deze inspirerende fototentoonstelling.
Terloops, Griet vertelde me dat ze nog veel meer mooie Swahili Coast foto's heeft maar dat het geld ontbreekt voor meer afdrukken of een publicatie. Het lot van een jonge kunstenaar ! Mocht er iemand wat extra geld hebben om een fotoboek te helpen realiseren, Griet zou er ongelooflijk blij mee zijn.
PS: als beleefd vragen niet helpt, sturen we graag de Tropa de Elite op je af !
Wat waren ze fier die Britten, wereldwijd hadden twee miljard mensen urenlang aan de buis gekluisterd gezeten om zich te vergapen aan het Royal Event van de eeuw: hun William en Kate zijn eindelijk getrouwd. Stijve parades, een tot de nok gevulde Westminster Abbey, blinkende Rolls Royces en gouden koetsen, een in kanariegeel gestoken Queen, een kus (of doe er maar twee) op het balkon van Buckingham Palace,… moeite nog kosten werden gespaard om de halve wereld het nieuw prinsensprookje door de strot te rammen (en daarmee eindelijk dat helemaal fout gelopen sprookje van enkele decennia geleden, definitief door te spoelen). Het geluk lacht The Old Empire toe… er wordt weer getrouwd.
Pagina 1 van 2
 |
 |
 |
 |