foto: nnieuws.be
Maandag organiseerde de stad Turnhout een avondje film voor honderden vrijwilligers die voor haar werkten. Maar eerst waren er enkele speeches. Eén ervan was van Walter van den Broeck, die de vrijwilligers een hart onder de riem stak.
En ik die dacht op weg te zijn naar een algemene persconferentie over The Flemish Primitives, bleek plots midden in de officiële persbabbel met René Redzepi te zitten. Een beetje vervelend natuurlijk, want mijn minutieus opgestelde vragenlijstje lag gewoon in het hotel. Net als mijn degelijk fototoestel trouwens. In m’n vestzak vond ik gelukkig nog een pen en papier, al blijft notities nemen op een enkel velletje niet zo simpel, en dat maken volgende kribbels meer dan duidelijk.
Terwijl Turnhout zich opmaakt voor een protestwandeling tegen de geplande upgrading van de N119, zoekt men in Brussel koortsachtig naar wie verantwoordelijk is voor een voorstel van beslissing waar niemand achter staat.
Alleen wie vertrekt, kan thuiskomen. Wie nooit reist, kent zijn thuis niet. Wanneer beelden of geluiden van thuis je toevallig bereiken in den vreemde, staat heimwee voor de deur. De kwelgeest. De gniffelende sater. Hij spot met je wanneer je in de spiegel kijkt. Ah, jij dacht dat je vrij was. Dat je ongestoord kon gaan en staan waar je wil. Dat je je vleugels kon uitslaan, zonder omkijken. Dat je alles kon achterlaten en opnieuw beginnen. Waar je maar wil.
Heimwee. De kwelgeest.
 |
 |
 |
 |
