foto: visualpanic op Flickr
Ik functioneerde gisteren niet. Het nieuws van wat er met de bus schoolkinderen die terugkeerde uit sneeuwklassen in Sierre was gebeurd, maakte me koud. De rillingen liepen de hele dag over mijn rug en me concentreren op mijn werk lukte nauwelijks. Het idee dat ik mijn kind nooit meer terug zou zien, is op zich al ondragelijk. Als dat ondragelijke idee dan werkelijkheid wordt, dan sta je als ouder voor een gitzwarte afgrond. Een Mordor van jewelste, je reinste hel.




Een leeg wit blad voor je hebben liggen en starten. Het lijkt zo gemakkelijk, maar het is net als bijvoorbeeld leren stappen of fietsen. Moeilijk. In het begin. Alle begin is moeilijk. Maar hiermee is meteen wel de aftrap gegeven van mijn bijdrage aan “De Gazet”. Het moest ergens beginnen, toch?
